Feeds:
Գրառումներ
Comments

Թող սիրտս արցունքում թաթախվի,

արցունքոտ շողշողա կրծքիս տակ,

թող աչքերս ծակծկեն խոնարհությունից, Տե´ր,

այս եմ քեզ խնդրում…

26 հունվարի, 2012 թ.

* * *

Պապանձված կանգնել եմ ձյան տակ…

Առաջվա պես խաղաղ,

առաջվա պես խոնարհ`

փարվում է կեղտոտված ուսերիս…

20 հունվարի, 2012 թ.

Բեռնել «Ծիրանենին»

Բանաստեղծության ամենաապահով «բնակարանը» այնուամենայնիվ գիրքն է: Գրքի իր «սենյակում» նա ուժեղ է և լիովին «պաշտպանված» շարքի ասելիքով, հույզերի շղթայով, պատկերներով, ոգով:

Ինտերնետը կիսատում է բանաստեղծության կենդանի հույզը, զրկում նրան ինչ-որ կարևոր, ինչ-որ թաքցված ԲԱՆԻՑ: Ինձ համար ամենաթանկ բանաստեղծությունները ես միշտ կա´մ մեծ վարանումով եմ տեղադրել բլոգում, կա´մ այդպես էլ չեմ տեղադրել: Պարզապես ամեն անգամ երբ նոր բան ես գրում, շտապում ես կիսվել մեկի հետ, «տեղեկացնել» ընթերցողիդ, որ նորություն կա, հնարավորին շուտ զգալ առաջին մատուցման քաղցրությունը: Միաժամանակ հասկանում ես, որ գիրքն է բանաստեղծությանդ վերջնական հանգրվանը. այնտեղ նա մի մեծ բնավորության, մի ապրող հոգու մեկ նյարդը կլինի, մի մեծ սրտի մեկ թրթիռը:

* * *

Ամեն բան իզուր է այնպես,

Տե՜ր, այնպես իզուր է ամեն բան…

 …

Հսկա՜ա՜ա՜, հազարաթել այս կծիկի դիմաց

բառերն այս կարկամած ուրիշ էլ ի՞նչ ասեն…

 …

Ամեն բան իզուր է այնպես,

Տեր, այնպե´ս իզուր է ամեն բան…

10 հունվարի, 2012 թ.

* * *

Թերևս ոռնայի՞ր

որպես մի խոցված երիտասարդ գայլ`

ձմեռվա բքին…

 .

Չէ՜, լո՜ւռ ես կաղում…

Ու քո հետևից ձյուների վրա լոկ արյան անձայն հետք է նկարվում,

որ ոչ ոք երբեք չի էլ տեսնելու

անտեր սարերում…

 .

21 դեկտեմբերի, 2011 թ.

* * *

Խուլ տմբտմբացող մութ է մաշկիս տակ:

Եվ այս արցո՜ւնքը, և անտուն քամի՜ն, և ձյո՜ւնը այս որբ

մի սև «ԻՆՉՈՒ» են կախել երկնքից,

մի ձյութե «ԻՆՉՈՒ» …

Կուրծքս ցավում է…

24 նոյեմբերի, 2011 թ.

ՁՄԵՌ

Շունս ուրախ դեսուդեն է վազվզում, փափուկ թավալվում ձյան վրա. քթին թրմփացող փաթիլներին երևի խաղընկեր է կարծում…

 …

ԳԱՐՈՒՆ

Թաթիկը խանձարուրից դուրս հանած ժպտացող մանչուկ է արևը…

 …

ԱՄԱՌ

 Ծեր շունս, գլուխը թաթերին, անտարբեր անցորդին է նայում…

 …

ԱՇՈՒՆ

Անձրևում է…

Նվիրում եմ Տաթևիկ Աղաբաբյանին

16 նոյեմբերի, 2011 թ.

Հայրեն

Պապիս հանդակն է,

ջրհորը,

առուն,

կարմիր նռնենին…

…. …

Եվ ո՞րն է այստեղ ճապոնականը…

Իմ Հայաստանի դարերի ցողը,

իմ նաիրաշող խոնարհ ծերունին…

 …

9 նոյեմբերի, 2011 թ.

«…Եվ ծերունու ջարդված ատամից նրա արխալուղի վրա ծորում է արյունը»…

 …

Մատներս սահեցնում եմ խունացած թերթերի վրայով ու գիրքը ցած դնում:

Ճոճանակն օրորվում է դանդա՜ղ ու համր:

Լռություն է…

Միայն կեսօրն է ճարճատում…

9 հոկտեմբերի, 2011 թ.

Գրականությունը երազանք է, ափսոսանք, նաև ճիչ:
Որտե՞ղ ես դու ծնվել, ո՞ւմ զավակն ես, ինչպե՞ս ես մեծացել, ի՞նչ ես ունեցել. ի՞նչ ես կորցրել, ինչի՞ն ես հավատացել…

Տարիներդ հանդարտ-անընդհատ քո դեմքն են քանդակում, քո սիրտը, քո ձեռքը, և դու գրում ես պատմության միլիարդերորդ երազանքը, որ քեզանից առաջ ոչ ոք չի գրել ու քեզանից հետո հաջորդ միլիարդներից և ոչ մեկում չի կրկնվի:
Կարոտի հին վեպն ամեն անգամ նորից է սկսվում, և ամեն նոր սկիզբ այլ պատմություն է` ո´չ նախորդի վերածնունդը, ո´չ էլ հաջորդի ավետաբերը:
Դու նո´ր ըմբոստ ես, քեզ աշխարհն առանձի´ն է խոցել, քո ճիչն ուրիշ է:

Ընթերցողն էլ է առանձին փնտրում. նա էլ գրող է գրողի ներսում:
Դարեր ու դարեր մենք իրար մեջ իրար ենք փնտրում:
Սա է գրականությունը:

07 հունիսի, 2010 թ.

* * *

Լուսաբաց է`

մաքո՜ւր-սիրունիկ…

«Սիրունի՜կ, սիրունի՜կ,

Նախշո´ւն կաքավիկ»…

 …

Ու թվում է` սենյակում

յասաման է բսնում,

ճյուղերին արևի ծիծաղ կա…

 …

Լուսաբաց է`

սիրունի՜կ-սիրունիկ:

 …

22 սեպտեմբերի, 2011 թ.

Խուլ անձրևում է…

Մա´մ, պատուհանիս ծաղի´կ չես դրել.

թախծի մի կապույտ ծիլ է վախվորած

հպվել ապակուն…

Հեռո՜ւ-մշուշոտ ինչ-որ կարոտի

հառաչ է դրսում…

Խուլ անձրևում է…

 …

16 սեպտեմբերի,  2011 թ.

Էքսկուրսիա

Ես բարձրացա քո սրբերի գերեզմանին ու ճառեցի.

- Մահից առաջ պատգամել են իրենց թաղել գավիթներում,

որ կոխկրտվեն ուխտավորի ոտքերի տակ…

 …

Ես ցած իջա քո սրբերի գերեզմանից:

Իսկ Տաճարդ կանգնե՜ե՜ե՜լ էր լուռ…

 …

6 օգոստոսի, 2011 թ.

Թիկնել եմ սենյակիս պատին,

հայացքս մեխել եմ ա՜յն տեղ…

 ///

Հայացքս չեմ մեխել. չկա:

 ///

Ձախ այտիս արցունքի կաթիլ կար. ո՞ւր կորավ.

սրբե՞լ եմ արդեն…

 ///

Տե´ր, այսպես բառերս ցրվել,

քարացել-կախվել են պատին…

///

27 հուլիս, 2011 թ.

* * *

- Կարմիր գիշեր էր.

եղունգներովս

մեջքս քերծեցի՜ի՜ի՜,

պառկեցի այդպես…

 …

- Ի՜նչ սիրուն տող է…

 …

20 հուլիսի, 2011 թ.

Older Posts »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.