Նշան Աբասյան

Կարոտը` սեգ,

կարոտը` զուսպ,

կարոտը` խորին:

Կարոտը` փակ, (more…)

Մութն ինքնագոհ ներս էր ծխում պատուհանից…
Թիկունքից գրկեց ու տաք շոյում էր նկարչի պարանոցը… (more…)

Գրքերիս մայրաբույր օրոցքում

ես մաքուր, ես մաքուր եմ այնպես (more…)

Դու ժպտում ես աշնան նման`
այնքան տխո՜ւր, այնքան հե՜զ,
այնքան լո՜ւռ են քո վշտերը,
մենակ երգի կացի պես… (more…)

Իմ սիրելին աշխարհ կգա,

երբ ես վաղո՜ւց մեռած լինեմ… (more…)

Ա՜խ, ո՜նց եմ հիմա ձեզ կարոտում.

դուք` Այնտե՜ղ, ես` մենակ այս ճամփին…

Եվ ո՜վ է ինձ այստեղ ճանաչում.

դուք` Այնտե՜ղ, միայն ես կեսճամփին…

28 մարտի, 2009 թ.

Իմ կանաչը այս առավոտ անձրևի հետ կգնա,

երազները բաց կթողնի, հևքը կառնի, կգնա…

Հին օրերի պատշգամբում մի գարուն էլ մոռանա`

ետ չի նայի, սիրտը թեթև` ազա՜տ-ազատ կգնա‏…

22 հոկտեմբերի,  2009 թ.

Ինչ-որ ձեռքեր, կարմիր-կարմիր կրքով վառված,

աղվեսաբար քեզ են հպվել…

Ես դրսում եմ. իմ ձեռքերը ցուրտ անձրևից

կարկամել են, դող են գրկել… (more…)

Դահլիճն արդեն դատա՜րկ-դատարկ էր, և պատերը հևում էին թրջվող փողոցի խշշյունից… (more…)

Իմ սենյակում էլի ծաղկեց հին տխրությունը,

Հին արցունքով դեմքս շոյեց մեռնող աշունը‏… (more…)

Իմ երգը ծվենն է պապերիս երգերի,

իմ հույզը մի շողն է նրանց.

իմ սիրտն էլ այն հեռու կարոտին է գերի` (more…)

Անահիտ Գրիգորյանին

Արփին ծնկեց բլրի լանջին,

ձյան կուրծքը պատռեց (more…)

Նա խեղկատակ էր, և ծիծաղը պոռթկում էր ամեն ինքնանսեմացումից հետո: (more…)

Ի ՞ նչ լռությամբ, ի ՞ նչ լռությամբ
աղմկախեղդ կրծքիդ փարվեմ,
որ հասկանաս… (more…)

…Կուրծքը լիքն էր լռությամբ: Ոչ կանաչ, ոչ կարմիր. գորշ էր երազում… (more…)

Հովը ծեգին կուրծքը թակեց.

երազները բացվեցին,

Էլի զարթնեց մաքո՜ւր-մաքուր`

անշխարհիկ` լուսածին…

29 սեպտեմբերի, 2009 թ.

Կարմիր թիթեռնիկն անհոգ ու անվախ թռչում էր եկեղեցու շուրջը…

Դարերի լուռ հովանու տակ վայրկյանը խաղաղ էր ու կենդանի…

21 սեպտեմբերի, 2009 թ.

Դու ի՞նչ գիտես իմ սենյակի

խոժոռ ու խուլ գիշերից,

որ եկել ես` վերքս պատռես,

քեզ կարկատես երգերիս… (more…)

Մարիա Ուլիկյանի կտավներից

Իմ փափո՛ւկ գիշեր,

նրա կոպերին

դյութանքնե՛ր ցողիր.

թող անհոգ ննջի,

Ձյունե ճակատը

օծիր գգվանքո՛վ,

վարսերը շոյի՛ր.

թող ցուրտ օրերից

ոչի՜նչ չհիշի.

ողջը մոռանա,

թող անհոգ ննջի…

3 սեպտեմբերի, 2009 թ.

Սարն այսօր հոգնել էր քաղաքից,

սարն այսօր իր սիրտն էր սիրում,

սարն այսօր հեռացել ձեզանից,

կապույտում լռո՜ւմ էր, լռում…

 17 հուլիսի, 2009 թ.

Մի թավշյա, մի թավշյա իրիկուն

ճոճվում է, ճոճվում է փողոցում, (more…)

Փարվի՛ր ինձ, փարվի՛ր ինձ, իմ սիրո՛ւն.

ես հիմա այնքա՜ն եմ մոլորված… (more…)

Իմ սիրո՛ւն, մի՛ խոսիր, լո՛ւռ գնա,

ինձ լքիր գեղեցիկ, համրաքայլ. (more…)

Շուրջը` կարոտ,

շուրջը` կսկիծ.

ո՛չ առվակ, ո՛չ գուռ… (more…)

Նռնենին վառվո՜ւմ է, վառվում,

մրմուռով ճանկում է սիրտն իր, (more…)

Հեռո՜ւ հեքիաթ, կանաչ քամիդ թեթև անցավ իմ ճամփով, (more…)

Ես տեղ չունեմ այս աներազ ու անհեքիաթ աշխարհում.

իմ միամիտ սրտի կանչը ո՜չ մի կախարդ չի լսում… (more…)

Մինչ դուք երգ տենչաք

(ձեր հոգիների վերքերը բուժող,

ձեր շուրջը լցված աղմուկը մեղմող

իմ նախշուն երգը),

մեկն ինձ կգտնի լռությանս մեջ… (more…)

Թողե՛ք ինձ: Հույսերից իմ բոլոր

ես այսօր ուզում եմ դատարկվել,

ետ կանգնել տենչերից հին ու նոր

և ոչ մի պայքարով չվառվել… (more…)

Արև՛ աղջիկ, արև՛ աղջիկ,

արևների բո՛ւյլ աղջիկ,

այս ոհմակից հեռո՛ւ ճախրիր,

շուշա՛ն աղջիկ, թո՛ւյլ աղջիկ… (more…)

Տաթևիկ Ասատրյանին

 Կանգնած է նա կանաչ ու վեհաշուք

ժխորներից հեռու այն հանդակում.

որպես ամպածրար զմրուխտե սիրտ`

խոկում է անձրևի խշրտոցում… (more…)

Ես խեղճ ճնճղուկ եմ` արծվի երազով… (more…)

Անտառը հոգնեց:

Ու կանաչ հևքով գրկեց երեկոն… (more…)

Մարիա Ուլիկյանի կտավներից

Արև եմ ուզում ու դեղին,

ուզում եմ ամռան լուռ կեսօր,

փռվեմ տաք ժայռի կատարին,

ու կուրծքս երգի մեղրածոր:

Ուզում եմ լույսի պարզ նկար`

բարի ու վառվող ու մաքուր,

ուզում եմ հիշել, ինչ որ կար

քո տաղի սրտում ոսկեհուր…

10 նոյեմբերի, 2008 թ.

Ես` կանաչ ծառ,

ես` հող,

ես` խոր արմատ

հողում… (more…)

Անտառ:

Գիշեր: Ցուրտ: Անձրև:

Կաթ, կաթ, կաթ, կաթ… (more…)

Սրտիս խայտա Քո կաթնաղբյուր Սիրո առուն`

սիրտս ծաղկի, սիրտս բուրա: (more…)

…Սարալանջի կանաչ հասակով նիհարիկ կարմիր ծաղիկը նորից հիշեց, որ ինքը ծաղիկ է, և խոնարհ բերկրանքը նորից կարկաչեց ավիշներում: Ճկվեց դեպի վեր` դեպի կապույտը, ու թերթիկները շորորացին ամաչկոտ: (more…)